Yılın FPS oyunu

Half life 2:Epsiode Online

Oyunu dergide incelerken “FPS’lerin babası” demişiz, haksız da değiliz. Mazisi 1998 senesine dayanan, üzerine defalarca mod yapılan, senaryosuyla ve sürükleyiciliğiyle oyuncuları cezbeden Half Life, 2004 yılındaki ikinci oyunuyla yerini kimselere kaptırmadığını göstermişti. Bu defasında oyuna eklenen fiziksel özellikler ile birlikte inanılmaz bir konfigürasyon uyumu, onu neredeyse herkesin oynamasına olanak sağlamıştı.

Gravity Gun daha ilk dakikasında FPS oyunlarındaki gelmiş geçmiş en iyi silahlar arasına ismini yazdırmış, Gordon Freeman, G-Man ve Alyx diye uzayıp giden cast ise City 17’deki karışıklık arasındaki yardımcılarımız olmuştu. Oyunun devam edeceği haberleri ise Aftermath adı altında bir ek paket olarak duyurulmuş, bir süre sonrasında da serinin bölüm bölüm piyasaya sunulacağına karar verilmişti. 2006, Half Life 2: Episode 1’in yılı oldu. Oyunu ayrıca özellikli kılan Gravity Gun ve bilimum fiziksel aktiviteler yerli yerinde duruyordu ve üstelik hikayemiz de kaldığı yerden, Citadel’in yıkıntıları arasından başlıyordu. Yalnız tüm bunların yanında Episode 1’in kendince önemli olduğu yerler de bulunmuyor değildi. Bunların en başında 2005’in sonlarına doğru Valve’ın yayınladığı Lost Coast teknoloji demosuydu. Burada gösterilenlerin Episode 1’de de bulunacağının müjdelenmesinin ardından da oyunu delicesine beklemeye başlamıştık.

Önümüze çıkanlar beklentilerimiz doğrultusunda inanılmazdı. Hikayenin devam ediyor olmasının yarattığı apayrı çekicilik, oyun boyunca karşılaştığımız düşmanlar ve bulmacalarla birlikte aksiyonun dozu yerli yerindeydi; dahası hepsinde yapılan geliştirmeler bir FPS ve Half Life tutkunu için inanılmazdı. Tabiri caizse 2004’de aklımızı başımızdan alan Half Life 2 tekrar gelmişti; fakat tek kötü noktası oyunun episode’lara ayrılmış olması nedeniyle çok kısa sürüyor olmasıydı, ki yaklaşık 4 saatte rahatlıkla bitirilebiliyordu. Bunu oyunun eksileri hanesine yazdıktan sonra önümüzde iki sene öncesinin en iyisi, oyun dünyasınınsa efsanesi duruyordu desek hiç de abartmış olmayız. Gelişmiş grafikler ve var olduğunu gerçekten de her karesinde ispat eden bir dünya ile birlikte ilk bölüm bitmiş oldu. Şimdiyse di’li geçmiş zamandan kurtulalım ve Half Life 2: Episode 1’e hak ettiği notu verelim.

Bu oyun, bize göre yılın en iyi FPS’si. Onu bu tahtta zorlayabilen yapımlar yok muydu peki? Elbette vardı. Prey, Call of Duty 3, Metroid Prime: Hunters, Battlefield 2142 gibi oyunlar da bir çırpıda ağzımızdan dökülüyor. Ama o 4 saatlik oyun bizim aklımızı başımızdan aldı.

Yılın spor oyunu

PRO EVULUTİON SOCCER 6

Oyun dünyasının en büyük kan davalarından birinin futbolda yaşanıyor olması ne kadar da ilginç. Bir tarafta zamanında bilgisayarlarımızdaki demirbaş oyunlardan biri olan FIFA, diğer tarafta da onun son dönemdeki yegane rakibi Pro Evolution Soccer, namı diğer PES. Bu sayfalarda tek bir lider seçmek zorunda olduğumuz için aslında iki taraftan da sinsi ve kin dolu bakışlar görmek mümkün; ama biri birinci, diğeri ikinci sırayı alacak ve bu isim FIFA’cıları kızdıracak olsa da PES 6 olacak.

PES 6’nın serinin önceki oyunlarından farklı olarak dikkat çektiği noktayı oyuncu kontrollerindeki farklılıklar oluşturuyor. Çalım hareketlerinde herhangi bir farklılığa gidilmemiş; fakat bunun yerine hareketler daha yumuşatılmış, oyuncu animasyonları olabildiğince gerçekçi bir hale sokulmuş. Oyun içerisindeki çeşitli dış etmenler ise akıcılığa bu kez çok daha kökten bir etki oluşturuyor. Artık yağmurlu havalarda topun kontrolü çok daha zor, karlı havalardaysa sakatlanma riski çok daha yüksek. Bunların en birinci etkilediği oyuncular ise kaleciler olmuş.

PES 6’da kalecilerin ceza sahasını belirleyen çizgilerde bulunmalarına göre top kontrolleri çok daha zorlaşmış. Buna göre artık direğin dibinden kaleye girmek üzere olan bir topun tutulması durumunda zeminin etkisiyle yerde kayan bir kaleci çizginin dışına çıktığı takdirde hakemin korner kararıyla karşı karşıya kalıyor. Aynı şey gol çizgisi ve ceza sahasının giriş kısmında da geçerli. Diğer oyuncular da saha şartlarından hemen hemen aynı şekilde etkileniyorlar. Serinin önceki oyunlarının aksine biraz daha gerçekçi bir havaya sokulmak istenen oyunun az biraz da yavaşladığından söz etmek mümkün. Buna ilaveten defans oyuncularının yapay zekalarındaki geliştirmeler de serinin bu son ayağını çok daha zorlaştırmış. Aynı mevkide bulunan rakip takımlardaki iki oyuncunun birbirleri arasındaki klas farkı da artık çok daha belirgin.

Aslına bakılacak olursa geliştirme bakımından PES’in önceki oyunlardan çok da farklı olmadığını görmek hiç de zor değil. Hatta yıllar boyunca FIFA’nın kendini alıştırdığı arcade yapısından sıyrılarak 07’de biraz daha gerçekçiliği denemesi onun kendince daha yenilikçi olduğunu düşündürebilir. Fakat olay oyun zevki ve tercih meselesine dönüştüğünde PES 6’nın bir adım daha önde olduğunu düşünüyoruz. Kaldı ki PES 6’da yer alan hakemlerin olası bir faul pozisyonunda ellerini iki yana açıp avantaj kararı vermesi gibi ufacık detaylar inanılmaz derecede göz okşuyor. Yalnız pardon... ...ödülün dalı yanılmıyorsam “spor” olmalıydı, futbol değil. Ama olsun; Fight Night Round 3 ve Rockstar’ın Masa Tenisi yerine bizim aklımıza yine ilk olarak PES 6 gelirdi. E hak etmiyor da değil!

Yılın RPG oyunu

FİNAL FANTASY XII

Esas patlamasını 1997 yılında Final Fantasy VII ile yapan Square Enix’in dillere destan rol yapma oyunu serisi, PlayStation 2 konsolunda son bir kez daha sahne almak için geri döndü... ama ne dönüş. Serinin 12. adımına gelinmiş olmasına rağmen her yeni oyunla hayran kitlesini kendine hayran (hayran vs. hayran) bırakmaya devam eden Final Fantasy yine yapacağını yapmış, mükemmel bir RPG oyununu PS2’lerin içerisine sığdırarak yılın birkaç oyunuyla birlikte artık önceki jenerasyon olarak adlandırılan ev sahibini taçlandırmıştı.

Konsoldan konsola farklılıklar göstererek kendini tüm oyuncular kabul ettiren serinin şimdiye kadarki oyunlarında yenilikçilik adına güzel deneyimler ortaya konulmuştu. Fakat efsanevi serinin yine efsanevi yaratıcısı Square Enix’e bu da yetmemiş, oyuna eklenen değişik savaş moduyla bu en sonuncu oyuna farklı bir takım özellikler de kazandırılmıştı. Aktif Alan Savaşı (Active Dimension Battle) adlı yeni savaş modu, kullanıcıya gerçek zamanlı saldırılar yapma olanağı sunuyordu. Buna göre FFXII’de ‘random encounter’ terimini aklınızdan silmeniz gerekiyordu. Buna göre oyundaki vahşi doğaya adım attığınızda tüm yaratıklar etrafta gezinir halde karşınıza çıkıyordu ve hangisine saldırıp hangisinden kaçacağınızı tamamen siz belirliyordunuz.

Saldırmaya karar verdiğinizdeyse can sıkıcı yükleme ekranları ve satranç benzeri sıra tabanlı dövüşler yerine, vurduğunuzda ses getiren ölümcül atakları, tıpkı diğer RPG oyunlarında olduğu gibi art arda gerçek zamanlı olarak yapabiliyordunuz. Oyunun kazandığı bu yeni özelliğin onun en farklı ve değerli yanlarından biri olması nedeniyle grafik, seslendirme gibi unsurların önünde asıl bahsedilmesi gereken yanını teşkil ediyordu. Aynı zamanda bu yenilikçi dövüş sistemi, çözmesi ve üzerinde ustalaşması yönünden de oyunun en kompleks taraflarındandı. Grafiklerse hakkında konuştuğumuz oyunun bir Final Fantasy oyunu olması bakımından elbette apayrı bir önemi vardı. Orada olabilmek için her şeyinizi feda edebileceğiniz rengarenk ve pırıl pırıl şehirler, detaylı mekanikler ve uçan gemiler, görkemli ve ürkütücü yaratıklar, mükemmel modellenmiş iyi ve kötü kalpli kahramanlarıyla Final Fantasy XII bir şaheserden başka bir şey olamazdı.

Sadece önceden hazırlanmış yüksek çözünürlüklü ve kalitesinden sual bulunamayacak videolarla sınırlı kalmayan, onun yanı sıra oyun içi grafik motorunun nimetlerini kullanarak anlık oluşturulan ara videolarıyla da inanılmaz bir görsel şölenin kapılarını aralıyordu Final Fantasy XII. Oyunun senaryo kapsamında ilerleyişi ise pek çok farklı karakteri tek amaçları olan intikam uğruna bir araya getirmiş olması yüzünden ayrıca saygı duyulabilecek bir deneyimi sizlere sunuyordu. Final Fantasy XII’de Arcadia İmparatorluğu tarafından sınırları arasına katılmak istenen Dalmasca topraklarındaki gecikmeli bir direnişin öyküsü işleniyordu. Buna göre Dalmasca’da henüz evlendiği kocasının öldürülmesinin intikamını almak isteyen Lady Ashe’nin önderliğini ettiği bir takım, çeşitli nedenlerle ve biraz da şans eseri şekilde Arcadia’ya karşı mücadeleye girişiyordu. Bunun oyun içerisindeki sunumu ise ince detaylar ve karakter etkileşimlerinin had safhada olduğu bir periyoda sahipti.

Merkezinde yedi kişinin bulunduğu ve ilerleyen bölümler boyunca daha fazlasının da eklendiği bu senaryo akışı içerisinde pek çok mekanı ziyaret ederek olayları çözmeye çalışıyor ve bu arada çeşitli önemli görevleri tamamlayarak amacımıza giden yoldaki bilgilere sahip oluyorduk. Final Fantast X’den hatırlanabilecek Sphere Grid benzeri bir uygulamaya License Board adı altında gidilmesi onun altında bazı özelliklere sahip olunmasını sağlamıştı. Bu tabloda karakterinize verebileceğiniz tüm özellikler yer alıyordu. Zırh ve kılıç kullanımının yanı sıra büyüleri ve teknikleri de bu tabloda bulunan kutuları satın alarak elde ediyordunuz. Ancak özellikle büyü ve teknikleri kullababilmek için lisans tablosunun yanı sıra kasabalardaki dükkanlardan ilgili özelliği satın almanız lazımdı.

Öldürdüğünüz yaratık başına kazandığınız License Point’ler bu konuda sıkıntı çekmenizi önlese de para konusunda başınız belaya girebiliyordu. Senaryo içerisindeki ilerleyişi gerçekleştirebilmek için karşılaşacağınız düşmanların zorluğu ise sizi sürekli etrafta dolaştırarak karşılaşacağınız irili ufaklı yaratıklarla boğuşarak seviye yükseltmeye zorluyordu; bu bağlamda oyunun diğer Final Fantasy’lerden daha zor olduğunu belirtmek mümkündü. Random Encounter’in kalkıp etraftaki yaratıkları görebildiğiniz bu yapının oyuna kazandırılması işe biraz daha gerçekçilik kazandırmıştı; fakat buna rağmen karşılaşacağınız yaratıkların tamamına yakınını alt etmeden yolunuza devam ettiğiniz takdirde ilerleyen bölümleri sıkıntı içerisinde götürmeniz olasıydı.

Serinin bir diğer vazgeçilmezi olan summon’lar ise Final Fantast XII’de Esper adı altında değerlendiriliyordu. Toplamda 13 adet sahip olduğunuz bu yaratıkları önceki oyunların aksine bütün karakterler kullanabiliyorlardı. Yeni bir Esper taşı aldığınızda bunu lisans tablosundan istediğiniz herhangi bir karaktere atayabiliyordunuz. Böylelikle bir Esper’in kontrolü tek bir karakterle sınırlandırılmış oluyordu. Detaylarından oynanabilirliğine kadar bazı noktalarda değişen, ama sahip olduğu başarılı sunumu hiç bozmadan ortaya koyan Final Fantasy XII, yıl içerisinde piyasaya çıkan Titan Quest, Kingdom Hearts II, Oblivion gibi RPG’leri gerisinde bırakarak hakkıyla yılın en iyisi ödülünü kazanıyor.

Yılın yarış oyunu

NFS CARBON

Yıl boyunca hızlı bir oyun istediniz durdunuz. Sırf ayaklarınız yerden kesilsin diye saatte 300küsür kilometre hız yapan canavarlarda yatıp kalktınız, o da yetmedi ya da beğenmediniz, bu kez de simülasyonun kollarına attınız kendinizi ve gazdan çekmediğiniz ayağınızla fren pedalını aradınız. Yalnız ne dersek diyelim, bu yılın yarış oyunları, önceki senelere kıyasla istenen kalite varyasyonunu sergileyemedi. Bu sözlerimizle hiçbirinin kötü olduğunu söylediğimiz sanılmasın.

Simülasyon adı altında GTR 2, Flatout 2, Evolution GT, GT Legends; arcade bünyesindeyse Cars, X360’ın Burnout Revenge’i, Outrun 2006 gibi oyunlarla evimizi yarış pistine çevirdik. Yalnız, taraflı tarafsız herkesin beklediği bir oyun da yok değildi. O da tahmin edilebileceği gibi Need for Speed’in ta kendisiydi. Son üç senedir modifikasyona adadığı oyun yapısını bu sene de bozmayacağını geçtiğimiz senenin E3 fuarında gündeme getiren ve Kasım ayı içerisinde de serinin son oyunu Carbon’u piyasaya çıkararak kaldığı yerden devam eden Need for Speed’in yenilik olarak oyuna eklemeye çalıştığı çok şey bulunuyordu. Bunların en birincisini takım arkadaşlarımızı seçerek onlarla beraber yarışlara katılabilme imkanımızın yaratılmasıydı.

Buna göre oyunun senaryo modu içerisinde ekibimize katılan wingman’leri sıradaki yarışın öncesinde istediğimiz şekilde seçerek rakiplerimize karşı bir avantaj sağlamaya çalışıyorduk. Seçtiğimiz bu yarışçılar bize oyun içerisinde hız kazandırma, kestirme yolları gösterme ve önümüzdekini saf dışı bırakma gibi pek çok yönden avantajları bulunuyordu. Modifiye olayına baktığımızdaysa autosculpt adı altında bu kez arabamızın bütün parçalarını istediğimiz gibi ayarlama imkanı sunulmuştu. Bunun önceki Need for Speed oyunlarından farklı olduğu yönse arabamıza takmak istediğimiz parçaları sadece seçmiyor, buna ilaveten üzerindeki detayları da en ince noktasına kadar değiştirebiliyor oluşumuzdu. Örneğin yeni taktırdığımız ön tamponun alt tarafını yerle bitiştirip üzerine hava delikleri ekleyebiliyor ve bunların boyutlarıyla gönlümüzce oynayabiliyor, bu bağlamda tamamen aynı parçalara sahip birbirine benzemeyen mükemmel sanat eserleri ortaya çıkarabiliyorduk.

Arabaların sınıflara ayrılması her ne kadar senaryo içerisindeki ilerleyişe bir etki etmese de, fiziksel farklılıkları anında fark edilebiliyordu. Carbon vadisindeki bir tarafı uçurum yolda ölüm tehlikesi ile burun buruna boss mücadeleleri de oyunun bu ayağındaki yenilikler arasındaydı. Tüm bunlarla birlikte Most Wanted’dan çok farklı olmayan grafiksel özelliklere rağmen PC’lerdeki yüksek sistem ihtiyacı ondan tam randıman almanın biraz önüne geçmişti. Fakat özünde sahip olduğu hız tutkusunu mükemmel bir şekilde ortaya koyması açısından Need for Speed’in gönlümüzdeki yeri yine en tepedeydi.

En iyi grafik

GEARS OF WAR

Yeni nesil konsolların piyasaya çıkmasıyla pek çok insan için oyunlarda en çok dikkat çeken unsurların başında grafik gelmeye başladı. Gears of War ise XBOX 360’ın imkanlarını bu uğurda en iyi kullanan oyunların başında geliyordu. Gears of War’ın sahip olduğu özellikler arasında onu grafiksel olarak üst düzey yapan pek çok özelliği görmek mümkündü. Epic’in geliştirdiği yeni nesil grafik motoru Unreal Engine 3 zaten onun sahip olduğu güzellikleri ifade etmek için başlı başına yeterliydi. Özellikleri arasında sahip olduğu Unreal Engine 3’ün yetenekleriyle bunu gerçekleştiren oyunun karakter modellemelerinden dokuların görünüşüne kadar mükemmel olduğunu her karesinde ispatlıyordu. Düşmanlarla mücadele sırasında kanın etrafa yayılması, bulaştığı yerlerdeki görüntüsü, animasyonların kalitesi, Unreal Engine 3 ile oluşturulmuş ara videolar, başlangıçtan bitişe kadar oyunla geçirdiğiniz her anı görsel bir şölene çeviriyordu. Karanlık atmosfer, oyuna sahne olan dünyayı çok iyi yaşatıyordu ve tüm bunlar, onu yılın en iyi grafikli oyunu yapmaya yetiyordu.

En iyi oynanabilirlik

LEGEND OF ZELDA:TWİLİGHT PRİNCESS

Wii adında bir konsolun varlığı, gerçekte bildiğimiz spor ve aksiyon gerektiren aktivitelerin güzelce oyun olarak karşımıza çıkmasına büyük bir önderlik etti diyoruz. LoZ: Twilight Princess ise bize bu formatta olabilecek her şeyin mükemmel bir sunumunu yaptı. Oynanabilirlik açısından oyunda yaptığımız bütün hareketleri aslında Link yapmıyordu, tam aksine biz yapıyorduk. Öyle ki, kılıcımızı savurmak için alakasız bir tuşa basmıyorduk, onun yerine oyundaki o kılıcı Wii-mote ile biz savuruyorduk. Özellikle kontrolör ikilisinin elimizdeki duruşu birini gerçek bir kılıç, diğerini de gerçek bir kalkan gibi gösteriyordu; Nunchuk’ı ileri doğru sarstığımızda kalkanımızla da karşı saldırı yapabiliyorduk. İvme okuyucular ile sağlanan bu gerçekçilik avantajı, olay yay ve arabirimi kullanmak için piksellere kaydığında da büyük bir artıya sahipti. Etraftaki insanlar veya cisimlerle etkileşime girerken bir fare kullanımı rahatlığı çok iyi hissediliyordu. LoZ: Twilight Princess, Wii-mote ve Nunchuk ile Nintendo’nun yapmaya çalıştığı şeyi fazlasıyla yerine getirdi ve konsolun bu bağlamdaki avantajını böylelikle de taçlandırmış oldu.

En etkileyici an

COMPANY OF HEROES

İkinci Dünya Savaşı komple bir şekilde dünya tarihine damgasını vurmuş bir olay olarak algılanıyorsa bunun da pek çok trajedilerle gün yüzüne çıkması ve halen hatırlanması da gayet doğaldır. Company of Heroes’un açılış sahnesi de belki de tarihin en kanlı anlarından birine ev sahipliği yapıyor olması bakımından ayrıca bir öneme sahip. Normandiya Çıkarması ya da Omaha Sahili; ikisinden de aynı yerde, aynı cümle içinde bahsetmek mümkün. Muhteşem bir giriş videosunun ardından Müttefikler Omaha Sahili’ne ulaşıyorlar. Ardından kapaklar açılıyor ve makineli tüfek kontrolündeki sahile ilk sıralarda inenlerin cesetleri kurşun yağmuruyla beraber dalgalara karışıyor. Oyundaki kontrolü ilk ele aldığımız yer ise işte tam burası. Yani bir başka deyişle belki de strateji oyunlarıyla diğer türlerin arasındaki sınırların kalktığı, arabiriminden kontrollerine kadar hiçbir şeyinden haberdar olmadığınız için hazırlıksız yakalanabileceğiniz devrimsel nitelikteki bir oyunun en başı ve burası da Omaha Sahili’nin, İkinci Dünya Savaşı’nın en kanlı günlerinden birine sahne olan, ardından defalarca sinema ve oyunlarda işlenen bir cephenin tam ortası. Bu deneyim gözle görülmeye değerdi. En azından 6 Eylül 1944 sabahı baskına katılan o zavallı erler kadar hazırlıksız olduğunuzu biliyordunuz.